StudentenGroep Sociale wetenschappen

Mijn bestaansrecht wordt ontkend door het keuzevak Latin-American Literature. Leuk, om zo je maandagochtend mee te beginnen. Het boek lacht me uit: “Hallo Jurriaan, idioot, jij denkt dat je bestaat, maar eigenlijk besta je helemaal niet!”. Net zoals de zon, want die bestaat eigenlijk alleen omdat hij niet bestaat. Of omdat de maan wel niet bestaat. Of omdat ik besta of juist niet. Ik voel een paradox aankomen. Damn confusing, zoals de Amerikanen zouden zeggen.

Wel leuk trouwens, die Amerikaanse verkiezingen, om maar even een brug te slaan. Zouden we een keer met de faculteitsraad moeten gaan doen! Lachen joh, lekker je tegenstander zwart maken. Ik zou het zo hebben aangepakt:

(Met een zware galmende stem):
“Ken je Daan? Daan stelt zich verkiesbaar. Maar heb je wel eens goed naar Daan gekeken? Daan is een pannenkoek, want Daan maakt zijn belastinggeld niet openbaar. En eigenlijk is Daan precies het zelfde als Obama! Dus waarom zou je op Daan stemmen? Stem toch voor mij. Anders ben je zelf ook een Pannenkoek, zoals Daan.
DON’T BE A PANCAKE! VOTE THE BEST! VOTE JayJay! (dat staat voor Jurriaan Jacobs, JayJay van JJ).

Inmiddels is het 9 uur, maandagochtend en in een half uur tijd is mijn productiviteit dus aangekomen bij de Amerikaanse verkiezingen. Het enige onderwerp in de wereld dat mij eigenlijk geen zak kan schelen. Wat zegt dat dan over mijn studie? Studeer ik eigenlijk wel? Of denk ik dat ik studeer doordat andere mensen juist de afwezigheid van studie ervaren en wordt mijn studie gedefinieerd door de afwezigheid van iets anders? Dus wat ik studeer is eigenlijk de afwezigheid van studie. Dus in essentie studeer ik niet?

Jezus! (sorry aan de gelovigen onder ons, maar het klinkt zo lekker ballerig). Ik wordt gek denk ik. En dan moet ik nog een week! Dan maar even koffie halen bij SGS. Of SGSOG zoals ik ze maar tijdens tentamenperiodes noem. En tussen tentamenperiodes in. Altijd dikke pret daar. Lachen, gieren en natuurlijk brullen, maar wel met een serieus tintje! De leukste vereniging! (Speciaal voor jou Ilene! (en nee, dat is geen typefout, daar hoort echt een L te staan)).

Maar even serieus, er loopt altijd wel iemand bij SGS rond waar je slap mee kan ouwehoeren, want daar zijn ze vooral goed in bij SGS. Mijn thesis is eigenlijk dat mensen bij de inspraak komen omdat ze vooral zichzelf willen horen praten. Ik weet in ieder geval zeker dat ik mijzelf graag hoor praten. En waar kan je nou beter praten dan bij SGS!? Een ideaal moment om je frustraties en falende gedachten te spuien tegen mensen die in precies het zelfde schuitje als jij zitten. Een opluchting alom.

Mijn planning om even een kwartiertje koffie te drinken loopt over het algemeen uit tot een half uur. En tegen de tijd dat je weer bij je computer terug bent in het stilte landschap blijkt dat ding zich zelf te hebben afgesloten en ben je alle bestanden kwijt. Genot. Och ja, waarom zou je ook de moeite nemen om iets op te slaan.

Let’s start again and Buffel!

Fase 2. Lunch, natuurlijk bij SGS en dan weer snel, snel verder. Of niet. Oh darn you! That uncanny feeling! (titel van mij essay). Ik ben weer in de valkuil der gezelligheid gestapt, de Utopie der vrienden! Maar gelukkig heb ik een excuus! Supahdupah belangrijke faculteitsraadzaken! Top Secret! Yeah! Lekker met Daan en Stephen in de rukbunker E054. Volgens mij heeft dat lokaal een naam gekregen, want toen Daanus en ik de sleutel op gingen halen kregen we een betekenisvolle blik van de aardige beveiligingsvrouw van het Langeveld. Een blik in de trant van: “als jullie het zelf maar weer opruimen”. Ik weet niet wat het SGS-bestuur daar uitvoert met die acht uur durende “BV’s”. Ja ja… BV’s… Zes vrouwen in een kamer van twee bij drie meter. BV…

Ik heb zo’n vermoeden dat de week van Jurriaan de dag van Jurriaan gaat worden. Er gebeurt gewoon te veel in één zo’n dag. In ieder geval in mijn hoofd! Heb ik trouwens al verteld dat ik vrijdag naar Disneyland ga? Volgens mij niet. Bij dezen. Ik ga twee dagen, we slapen in een blokhut en ik kan niet wachten om Mickey en Mini te knuffelen! Deze gedachte houdt mij op de (het volgens autocorrectie van Word) been gedurende deze uitputtingsslag die school heet. Oeps, mijn excuus. Deze uitputtingsslag die studeren en universiteit heet! Mij is net hardhandig door de lieve mensen van het SGS bestuur ingewreven dat ik niet ‘school’ mag zeggen. Dat is denigrerend. Och, denk ik dan meewarrig, wat zijn ze toch een lekkere hegemonistische disorganisatie. No offence. Terug naar mijn dag. Inmiddels vind ik mij zelf tijdens een P- & S-geleding vergadering. De sleutel van E054 teruggebracht (“zo zo, dat was een vluggertje”) en door met ouwehoeren. Best leuk eigenlijk. Goed voor je netwerk ook. Ik zou het zo iedereen aanraden! Niet cynisch bedoeld natuurlijk. Mijn maandag continueert zich, de krochten van de bibliothecaire hel naderen, oh gij duivels hellevuur, gij brandwond van boek! “En gij zult leren!” (exodus 3145,5, Boek van Jurriaan). Aldus, voorgaande impliceert dat ik naar de bieb ben verkast. Maar niet voordat ik ben wezen “chillen” op de SGS kamer, waar thans bijna het hele bestuur verdwenen was, behalve Rosemarie. Zij had tentamen, samen met Lisa. Lisa moet ik specificeren, want volgens mij kent SGS om en na bij de 53 Lisa’s. Ik heb het (natuurlijk) over de voorzitter van de S-geleding van de Faculteitsraad, Lisa Rieuwerts!

Samen met Jasper D. Timmerman bevuilden zij de SGS-kamer. “Kom mee eten met PAP!” riep Jasper. Een zin die in enig andere context mij met afschuw zou vervullen, want ik houd helemaal niet van pap, maar in dit geval kwam de zin erg natuurlijk over. SGS, mijn natuurlijk habitat. En soms dan PAP… Met Bodine. Het was gezellig, en de bieb nadert nu echt.

Met Jappie en Bodie zit ik in de bieb. Mijn concentratie level below zero. Wisten jullie dat de bieb rond 7 uur ’s avonds naar dood stinkdier ruikt? Ik weet niet wat studenten daar uitspoken, maar zelfs het Zandpad (en doe maar niet alsof jullie niet weten wat het Zandpad is) is hygiënischer. Ranzig, tot en met… En ik kan wat hebben, want na mijn Universiteits(school)dag, moet ik nog van 20:00 tot 02:00 werken. Waar ik mij bereidwillig inzet om ontlasting die met senseo-achtige ontploffingen de wereld ingeslingerd wordt opruim.

Wat een dag, ik wil alleen nog maar naar bed. Douchen en lekker onder mijn rood satijnen lakens en een spiegel aan mijn plafond… Genot.

En de rest van de week? Copy… Paste.