StudentenGroep Sociale wetenschappen

Tragisch maar waar staar ik op een vrijdagmiddag als deze meestal apathisch uit het raam waar ik mensen als kleine miertjes bezig zie met hun eigen interessante levens. Het begint zo langzamerhand op een jaren 60’-film te lijken waarbij je de geur van sigaretten en een alcoholistische detective door het beeldscherm heen kan ruiken. Op een middag als deze druipt de film-noir ervan af en staat mijn brein, voorzover deze niet al op non-actief stond, op…uhhh…non-actief.

Maar neen! Het is vandaag niet zo’n dag want het inwerkweekend van alle insprakers komt naderbij! Sinds jongsleden ben ik lid van een select clubje gemotiveerde studenten waarvan de matriarchen en patriarchen (voormoeders en vaders) zich al sinds het begin der dagen bezig houden met het verbeteren van de kwaliteit van ons onderwijs. Dit onbetwiste en niet te verwerpen takenpakket wordt op de schouders genomen door verschillende mensen uit de lagen van de studenteninspraak en ik heb de eer gekregen te mogen beginnen bij de Opleiding Advies Commissie (OAC) van sociologie.

Zoals eerder genoemd staat het inwerkweekend op het programma en maak ik gebruik van deze vrijdagmiddag om mijn spullen te pakken. Ik lees in het programmaboekje dat er een aantal essentiële artefacten en documenten mee moeten worden gebracht. Wel te noemen zijn dit een bord, bestek, mok, slaapmatje, slaapzak, bosspel-schoenen en je inwerkstuk (met een uitroepteken). Onder de impressie de tas te hebben vervolledigd duik ik rond half twaalf mijn bed in om morgen met ‘een uitgeslapen hoofd en leergierende energie’ te vetrekken naar de plaats van bestemming (Marijntje en Willemijn et al, 2011).

Al bepakt met een vakantietas en een slaapzaktas schuifel ik de volgende dag richting mijn OAC-genootje. Wieke is een tweedejaars sociologiestudente die deze functie ook voor de eerste keer op zich nemen zal. We beginnen er samen met veel enthousiasme aan en vallen onder de vleugel van een aantal ervaren en vreselijk toffe insprakers. Voor wie Wieke nog niet kent, je mag haar aanspreken met hare excellentie. Wanneer dit niet gebeurd volgen er repercussies.

Functiespecifieke taken, communicatie tussen de verschillende lagen en een vracht aan ideeën passeren de revue. Op dit moment kan mijn enthousiasme al niet meer stuk. Iedereen levert een gigantische input om dit weekend tot een succes te maken en daar zijn ze dan ook zeker in geslaagd. Wat mij erg opvalt, is de dubbele bril waar iedereen doorheen kijkt. Ik bedoel daarmee te zeggen dat de insprakers niet alleen kijken naar de belangen van de student maar ook naar die van de docenten. Uiteindelijk wordt er afgesloten met een bordje customized pasta, een spelletje ruig voetbal voor houthakkers (en één houthakster) op blote voeten en levend stratego in een gedeserteerd en stukje bos verderop.

Met het vooruitzicht op een knallend jaar treed ik de functie tegemoet en wil ik iedereen bedanken die aan het inspraakweekend heeft mee gewerkt (met name Willemijn en Marijntje). Wat ik alle lezers als laatst nog wil meegeven is de volgende niet te vergeten definitie:

In-spra-kers (Grieks): Uber geschikte, meesterlijk toffe, baasachtig chille en episch gemotiveerde studenten die zich inzetten voor de bevordering van de kwaliteit van het onderwijs.