StudentenGroep Sociale wetenschappen

Lieve SGSers! Ik ga mijn ‘week van’ beginnen met een excuus, ik ga namelijk een beetje vals spelen… Dit wordt de ‘twee weken van Lian’. Ik kan het namelijk niet over mijn hart verkrijgen alléén te vertellen over mijn eerste week in Potsdam, ik wil jullie ook graag deelgenoot laten zijn van mijn ervaringen van de verhuizing hiernaartoe.

Het begon eigenlijk allemaal al op de 12e maart op mijn afscheidsfeestje, maar ja daar waren de meesten van jullie wel bij dus daarover hoef ik niet uit te wijden! De volgende dag kwamen mijn moeder en mijn tante helpen om alvast wat spullen te verhuizen uit mijn riante stadswoning in Utrecht naar het aanzienlijk riantere rijtjeshuis van mijn ouders in Amsterdam west. Uiteraard had ik die dag een behoorlijke kater, nu moeten jullie weten dat ik zeer snel emotioneel dreig te worden wanneer ik me brak voel. Die zaterdag was dan ook het moment dat het besef kwam: Ik ga dit echt doen, ik ga echt voor een half jaar weg van mijn ouders en vrienden! Huilen met de pet op dus. Daar kwam ook nog eens bij dat ik zo veel spullen heb dat na een dag opruimen en inpakken, en een zeer zwaar geladen auto het einde nog lang niet in zicht was. Ik had nog een zware week voor de boeg.

In de week die hierop volgde heb ik een fortuin uitgegeven aan bier en koffie drinken met mensen die ik op mijn afscheidsfeestje had beloofd dat we elkaar echt nog wel zouden zien in de week die komen zou. Nu vragen jullie je natuurlijk af, maar waarom dan een afscheidsfeestje als je iedereen toch nog gaat zien? Nou dat is omdat dat weekend met het vertrek van mijn kater, ook mijn besef dat ik toch echt zou gaan vertrekken weer als sneeuw voor de zon verdwenen was. Met de rest van mijn spullen inpakken kon ik dus best wel even wachten. Dit is het moment dat mijn wederhelft, de jut van mijn jul, het lichtpunt in mijn leven, degene die Hugh Grant zou spelen als er een romantische komedie van mijn leven gemaakt wordt in the picture komt: Rosita! Zonder haar denk ik niet dat het me was gelukt om überhaupt te vertrekken. Midden in deze week van koffie, bier en heel veel feestjes met iedereen die ik ken, heeft zij me met twee benen op de grond gehouden en me laten beseffen dat de dag van vertrek wel heel erg dichtbij was. En dat betekende opruimen, schoonmaken en inpakken! Ik had er wederom een tot de nok toe gevulde auto voor nodig maar het was gelukt, mijn huis was leeg en klaar voor de onderhuurder! Ik moet er wel even bijzeggen dat niet alle credits voor rosita zijn, zonder de noeste arbeid van Bart, Tim en natuurlijk mijn moeder zou ook Rosita voor een onmogelijke taak hebben gestaan. Toen ik op vrijdagavond in de auto naar huis zat drong het echt tot me door, en dit keer zou het gevoel blijven ook: morgen rond deze tijd ben ik in Duitsland!

Na een nacht met zeer weinig slaap was de dag toch echt daar, en natuurlijk kwam ik er zaterdagochtend achter dat ik nog 1000 dingen moest doen. Zo was ik vergeten dat ik nog wat jassen moest inpakken, dat het misschien wel handig zou zijn als ik een tas voor het eerste weekend, wat ik in een hotel door zou brengen, apart zou houden en natuurlijk dat ik nog een kaart van Duitsland nodig had. Kortom, chaos! Toch kreeg ik het voor elkaar om om 11 mijn papa en mijn vriendinnetjes een knuffel te geven uur in de auto te gaan zitten, mijn tranen onder controle te krijgen en weg te rijden. Het avontuur was officieel begonnen!

Zeven uur later checkten we in in het Ambassador Hotel in Potsdam Babelsberg. Bij aankomst bleek dat dat niet de meest gezellige en levendige buurt van de stad is, maar gelukkig vonden we om de hoek een Argentijns/Italiaans restaurant annex cocktailbar. Het eten zou dus wel goed komen. Omdat mijn taalcursus pas op maandag zou beginnen zijn we zondag naar Berlijn gegaan. Je bent vanuit hier binnen een half uur op de Alexanderplatz, en dat is iets waar ik wel aan kan wennen! Na een ochtendje Berlijn toch maar weer terug gegaan naar Potsdam, waar we ontdekten dat de winkels op zondag gewoon open zijn, nog iets waar ik wel aan kan wennen. Potsdam zelf is ongelofelijk mooi en bizar goed onderhouden. Alle huizen hier zijn pastelkleurig en van top tot teen gerenoveerd, ook zijn er overal mooie pleinen en parken en natuurlijk het allerbelangrijkste mooiste en kitscherige Park Sanssouci!

Op maandag had ik met mijn tandempartner afgesproken om de sleutel van mijn ‘studentenwohnheim’ te krijgen. Toen we alles weer terug in de auto hadden gekregen zijn we naar mijn nieuwe kamer gereden. Het gebouw waar ik woon ligt naast het Neue Palais, wat ook een onderdeel van de Uni hier is en waar mijn taalcursus wordt gegeven. Dat zijn natuurlijk allemaal zeer positieve punten, toen ik echter de eerste keer mijn kamer binnenliep was het verschrikkelijk! De kamer is enorm en er staan haast geen meubels in en er zijn geen gordijnen, daarnaast is de gang uitgestorven, de gemeenschappelijke keuken is helemaal leeg en de douches zijn niet afsluitbaar en hebben glazen deuren. En het ergste was nog wel dat er aan de kant van mijn raam een enorme steiger voor de flat staat, met een doek dat de hele flat bedekt. Met andere woorden: Geen uitzicht en bouwvakkers voor je raam (op 6 hoog). Vooral toen mijn moeder weg moest en ik helemaal alleen in die enorme kamer was met tassen en dozen vol met spullen voelde ik me sehr unheimlich. Maar na wat uitpakken was het eigenlijk al weer tijd om naar het welkomstetentje van de taalcursus te gaan. Wat natuurlijk ook zeer spannend was! We werden verwacht in een cafe, en toen ik binnen was (uiteraard een kwartier te laat) zat de hele ruimte vol met angstig en hoopvol kijkende studenten. Het ging nu echt beginnen! Na een avond eten, drinken, een mengeling van Duits en engels praten en natuurlijk vrienden maken lag ik in mijn bedje en besefte ik dat het eigenlijk allemaal wel meeviel.

Op dinsdag hebben we kennisgemaakt met de Duitse bureaucratie, het tekenen van alle formulieren het regelen van de internetaansluiting en de inschrijving in de gemeente is een zeer pijnlijk proces. Je wordt hier letterlijk de hele stad door gestuurd! Het lijkt alsof de DDR hier nog behoorlijk leven is… Maar dankzij de weidse verbreidheid van alle loketten hebben we dinsdag wel de hele stad gezien. Naast alle bureaucratische rompslomp hebben we ook een toelatingstest gedaan voor onze taalcursus, kennisgemaakt met het eten in de mensa en uiteraard de paleizen bewonderd waarin de universiteit gevestigd is. Op woensdag zijn dan eindelijk onze lessen begonnen, we hebben elke dag een uur grammatica en de rest van de dag les over het politieke systeem in Duitsland, Duitse muziek, Duitse kinderverhalen, de DDR en ga zo maar door. Donderdag zag er qua lessen ongeveer hetzelfde uit, alleen hebben we donderdag onze eerste erasmus-party gehad. Omdat iedereen zo vriendelijk was geweest om de nationale drankspecialiteit uit het land van herkomst mee te nemen, en er zeer veel Polen, Tsjechen en Spanjaarden aan de taalcursus meedoen was er voldoende wodka, tequila en nog wat dingen waarvan ik de naam niet meer kan herinneren, kunnen jullie denk ik wel raden naar het verloop van de avond. Vandaag was dan ook een zeer zware dag voor ons allen, maar ik heb geleerd dat er niets beter is voor het ‘bonding proces’ dan samen brak zijn!

Kortom: het leven van een erasmusstudent is druk, vermoeiend, hectisch en eigenlijk best wel geweldig! Ik heb de laatste week zo veel gedaan, meegemaakt en zo veel mensen leren kennen dat het nu al voelt als drie weken. Ik kan zelfs al zeggen dat ik me thuis voel in mijn balzaal/kamer!

Nu slapen en zorgen dat ik fit ben, want morgen Berlijn!

Liefs, Lian